“Hakim bey, bizim koyunlar taa Nemrut Dağı’nın öbür tarafına kadar giderlerdi…”

Yıl 1985… Kahta’lı bir vatandaş, merhum Sabri Bozkurt, “Nemrut tapusu bize aittir, Nemrut Kahta hudutları içindedir” diyerek dava açar. Uzun süren duruşmaların ardından mahkeme heyeti keşif için Nemrut’a çıkar, bilirkişiler çağrılır.

Çevre köylerden gelen vatandaşlar, sırayla bildiklerini anlatır. Sıra Pütürge’den gelen yaşlı bir köylüye gelir.

Yaşlı köylü, kendinden emin bir şekilde konuşur:
“Ben çocukluğumdan beri bilirim… Bizim koyunlar taa Nemrut’un öbür tarafına kadar giderdi. Onun için Nemrut Dağı Malatya’ya aittir.”

Bir sınır meselesi…
Ama dayanak ne?
Koyunların yürüdüğü yol…

Kahta’lı davacının genç avukatı ise bu durumu ironik bir dille şöyle özetler:
“Keşke Pütürge’nin koyunları Samsat’a kadar gitseydi de, orayı da Malatya’ya bağlasaydık. Hiç değilse hizmet gelirdi.”

Aradan yıllar geçer…

1997’de Kahta’daki Tapu Kadastro yetkilileri Nemrut çevresinde çalışmalarını hızlandırır ve üç ayrı parsel; Adıyaman ili, Kahta ilçesi, Karadut köyü adına Maliye Hazinesi olarak tescil edilir.

Yani mesele resmiyete kavuşur:
Nemrut Dağı ve çevresi Adıyaman’a bağlıdır.

Ancak takvimler 2026’yı gösterdiğinde ortaya çıkan tablo düşündürücüdür.

Adıyaman tarafında hizmet yetersiz…
Turizm her geçen yıl geriliyor…
Tarihi alanlar zaman zaman ziyarete kapatılıyor…
Ve Nemrut, belli dönemlerde kapalı kapılar ardında kalıyor…

Bir de üstüne üstlük, zaman zaman kapatılan bir Nemrut gerçeği var.
Millet dünyanın öbür ucundan geliyor, yollar kapalı.
Malatya tarafı yolu açtı… Bizde ise ZİYARETE HALEN KAPALI… YASAK…!

Dönüp dolaşıp suçu kime atıyoruz?
Siyaset ve atadığı bürokratlar ELBETTE.