Merhum Kahtalı Mıçe yıllar önce bir türkü söyledi:
“SUSUZ KAHTA, YOLSUZ GERGER…”

O gün bu sözler bir sitemdi. Bir feryattı. Memleketin derdini sazla, sözle anlatmaktı.

Aradan yıllar geçti… Takvimler 2026’yı gösteriyor. Ama gelin görün ki türkü hala güncel.

Yıl 2026…

Mübarek Ramazan’ın ilk günü…
Ve Kahta susuz!

İnsan ister ki böyle mübarek günlerde herkes orucunu huzurla tutsun. Evinde suyu aksın, iftar sofrasını rahat kursun. Ama bizde ne yazık ki su yine kesik. Böyle özel zamanlarda önlem önceden alınır. Hesap kitap yapılır. Planlama yapılır. Bizde ise iş olduktan sonra konuşmak var. Tedbiri kadere çevirmek adet olmuş.

Kahtalı Mıçe’nin o türküsü hala yürürlükte.
Kahta’nın susuzluğu devam…
Gerger’in yol derdi devam…

Geçen gün bir sokak röportajında Adıyamanlı bir vatandaşın sözü dikkatimi çekti:
“Adıyaman’ın kaderi böyle. İnsanların kaderi yalnız değildir. İllerin, ilçelerin de kaderi olur.”
Doğru mu?

Ama su akmıyorsa, yol yapılmıyorsa, yatırım gelmiyorsa burada kaderden önce sorumluluk konuşulur.

Merhum Kahtalı Mıçe’nin mekânı cennet olsun. O yıllar önce bu memleketin derdini türküyle anlattı. Biz bugün hala aynı dertleri yazıyorsak, demek ki türkü bitmemiş.

Ama unutmayalım…
Bir memleketin kaderi türkü olmamalı.
Kahta susuz anılmamalı.
Gerger yolsuz kalmamalı.

Yıl 2026…
Ve biz hala aynı türküyü dinliyoruz